IKEA LADEKASTJE

Een tijdje terug kocht ik bij IKEA een een vrij simpel ladekastje (of is het ladenkastje want er zitten 4 laden in) voor de badkamer. Gisteren had ik eindelijk tijd om het kastje in elkaar te zetten.

Al zeg ik het zelf, ik ben vrij handig met schroevendraaiers, hamers, zagen, boren en nijptangen en ging dus met een vrolijk gezicht en zin in het karweitje aan de slag.

De bijgeleverde tekening was zoals altijd bij IKEA absoluut niet te begrijpen dus ik begon gewoon logisch te denken en ik had het kastje in een mum van tijd in elkaar gezet…… op de laden zelf na want die moesten nog in de daarvoor bestemde houders worden geschoven en daarna moest de boel stevig worden verankerd door middel van een soort dikke plastic punaises. Ik begon langzaam te denken dat het met deze punaises niet goed kon gaan en meteen daarna kreeg ik mijn gelijk want de laden vielen alle vier tegelijk uit het kastje en daarna met een klap op de grond. Ik begon opnieuw.

Staat het kastje nu te glimmen in de badkamer? Nee! Waarom niet?

Omdat het weer zo’n typisch ellendig, onbegrijpelijk, gekmakend systeem van IKEA is. Ik heb alles, tegen beter weten in, geprobeerd maar het lukte niet!

Ik moest ineens aan Youp van ’t Hek denken die jaren geleden op het toneel bijna een hartverzakking kreeg toen hij aan het publiek vertelde wat het hem allemaal aan bloed, zweet en tranen had gekost om een stapelbed van IKEA in elkaar te zetten.

Het kastje heb ik gedemonteerd, daarna gesloopt en dat luchtte op, en morgen gaat het naar de milieustraat!

IKE JA?

IKE NEE!!!!!!!!!!!!

**********

ZIJN DEZE KINDEREN ER NU BETER AAN TOE DAN 3 JAAR GELEDEN?

vuilnisbelt in Afrika

Een paar jaar geleden kwam ik deze foto’s tegen op het internet en heb ze hier geplaatst. Ik was ontdaan van zoveel armoede en viezigheid en vroeg me af hoe het in godsnaam mogelijk is dat deze kleintjes er zo slecht aan toe zijn? Tot hun schoudertjes in de drek  graaien voor een beetje voedsel! Ongelooflijk! Allerlei vieze ziektes liggen ook nog eens op de loer.

kind slaapt op steen

Dit ventje is moe en gaat even een dutje doen. Hij ligt op kiezels, maar dat hoofdje op een steen is toch vreselijk en moet toch ook pijn doen! Heeft hij wel een bedje of slaapt hij altijd zo? Als je dit ziet, kun je toch alleen maar constateren dat de verdeling van geld en goederen in de wereld voor geen meter klopt! Zo triest. Zouden al die graaiers hier naar kunnen kijken zonder een brok in hun keel te krijgen?

asian-girl-with-a-dog

Dit meisje raakte me diep. Het lijkt alsof er uren tevoren een orkaan over deze plek heeft geraasd en toch kijkt ze vrolijk lachend in de camera. Ze leeft in een ongekende vieze troep maar haar glimlach geeft aan dat ze zich niet echt triest voelt. Daar kunnen wij met ons verstand niet bij maar het zet wel aan het denken. Haar geluk is haar hondje en samen hebben ze het goed. Wat zou er van haar geworden zijn? Zou ze het nu iets beter hebben?

Zomaar 3 foto’s met onbekende kinderen die helemaal niets bezitten. Hebben ze nog een vader en moeder of zelfs dat niet eens meer? Zouden deze kinderen er nu een beetje beter aan toe zijn dan 3 jaar geleden? Ik hoop het van harte maar vrees het ergste!

Toen mijn zoontje 6 jaar was, ging hij met vriendjes uit de straat en uit de klas lopen voor Unicef. Het waren sponsor-lopen en alle kinderen deden er jaren aan mee.

Ik vraag me af of al dat geld dat over al die jaren door al die Nederlandse kinderen is opgehaald en best wel een mooi bedrag moet zijn geweest, is besteed aan kinderen zoals deze vier. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat er kinderen zijn die er nog slechter aan toe zijn dan deze vier hummels!

Je krijgt ook geen feedback van Unicef. Waarom laten ze niet weten waaraan dat geld is besteed. Maak foto’s van de kinderen en laat die zien in landen waar geld werd ingezameld. Het maakt het geheel niet transparant, zullen we maar zeggen en dat gaat ten koste van deze kinderen want als wij het niet meer vertrouwen, blijven de bussen van al die goede doelen leeg. 

*****

 

POKEMON

Sinds een week is het onder mijn balkon een herrie van jewelste. Een horde jongeren van 10 tot 30, zowel jongens als meisjes, alhoewel zij ver in de minderheid zijn, schreeuwen de hele dag naar elkaar en hebben kennelijk de grootste lol. Soms rent er eentje naar de andere kant van de straat en komt dan krijsend en lachend terug. De reden van zijn blijheid ontging me. De herrie was zo heftig dat wij deuren en ramen hebben gesloten. Prettig met dat warme weer is dat niet maar toch beter dan dat harde geschreeuw.

We vroegen ons af wat ze toch allemaal stonden te doen? Ze staan er een uur of twee en dan zijn ze weer weg maar later op de dag komen ze weer terug en de ouderen van de groep komen ’s avonds laat ook nog even schreeuwen en hysterisch lachen.

Inmiddels zijn we erachter waarom deze mensen precies bij ons op de hoek bij ekaar komen: er is daar een Pokémon ontdekt. Misschien zijn er wel meerdere Pokémons, ik ken dat cybergriezeltje alleen van naam en het drama Kijkduin staat nog op mijn netvlies.

Wel weet ik dat het de spuigaten uitloopt want ze staan zelfs rond middernacht nog beneden en passen daarbij hun lach- spreek- en krijsvolume niet aan. Mijn man wilde een emmer ijskoud water naar beneden gooien maar sinds de ice-bucket-challenge zal niemand dat een probleem vinden. Mijn man zou strafbaar zijn, niet de krijsende bende Pokémon-jagers.

Het zal wel aan mijn leeftijd liggen dat ik niets begrijp van zulke spelletjes. Jagen op en vangen van een cyber-creatuur. Uren zijn ze er mee bezig. Ik wens Pokémon een vroegtijdige dood en vervloek de bedenkers van dit spelletje. Het is toch van de zotte dat in Japan een spel bedacht wordt waardoor Kijkduin volledig overspoeld wordt en hier in het Limburgse deuren de ramen dicht moeten blijven vanwege de herrie die buiten gemaakt wordt omdat Pokémon gesignaleerd is.

Dat ik het niet begrijp, ligt aan mij, maar dat die jongeren niet begrijpen dat je niet zoveel herrie kunt maken tegen middernacht, ligt aan hen.

holiday-pikachu

POKEMON GO?

NO, POKEMON GO AWAY!!!

 

*****

‘s-GRAVENHAGE IN ZWART/WIT

 

denhaag-hollandschspoor

Het Hollandsch Spoor en lijn 12 naar Duindorp.

Deze foto zag ik bij toeval toen ik iets zocht op het internet en meteen was ik terug in de tijd. Ik ging op zoek naar meer foto’s en vond ze.

Bij het zien van de foto’s bedacht ik me dat ’s Gravenhage wellicht vroeger zo werd geschreven: ‘s-Gravenhaeghe. Men schreef vroeger anders maar het klonk ook anders. Bekakter. De elite van toen zou gegruwd hebben van een eenvoudige uitspraak van de naam van de stad die toen nog o zo chique was -nou ja, voor hen die zich luxe konden permitteren- en tevens de Residentie.

Geboren ben ik in ‘s-Gravenhage, want zo staat het in mijn geboorteboekje, in een huis aan de rand van het centrum. Ik bewaar leuke en dierbare herinneringen aan Den Haag, zoals de stad al sinds mensenheugenis wordt genoemd en volgens mij inmiddels ook officieel zo heet. ‘s-Gravenhage werd Den Haag en ‘s-Hertogenbosch werd (onofficieel) Den Bosch in de volksmond. Bekt beter, schrijft makkelijker. Gemak dient de mens. Als kind vond ik dat prachtige namen voor steden en in mijn ogen waren deze twee steden mooier dan alle andere steden in Nederland.

Ik hoor het de juf nog zeggen: apostrophe kleine s streepje hoofdletter G.

Ik woon al lang niet meer in ‘s-Gravenhage maar ik ben wel een Haagse gebleven want ik heb er 40 jaar gewoond. Daar is de basis gelegd en daar heb ik een aantal scholen doorlopen, daar heb ik mijn vriendenkring gehad, daar heb ik gewerkt, mijn eerste liefde ontmoet maar ook mijn laatste, daar ben ik getrouwd en heb er mijn eerste kind gekregen en – niet onbelangrijk, daar ging ik ‘stappen’ toen ik 18 was. Uiteraard ook in/op Scheveningen. Dat kun je toch niet zomaar van je afschudden als je in een andere provincie gaat wonen?

Nee, dat gaat niet. Ik lees van alles over Den Haag en kan me over onzinnige projecten net zo opwinden als de Hagenaars van nu en kwaad worden over bepaalde bouwplannen of de niet te remmen drang van sommige politici om Den Haag op de wereldkaart te zetten, ongeacht de kosten die dat met zich meebrengt. Ik had een mening over het aanleggen van een piepklein stukje metro onder de Grote Marktstraat. Ik heb een mening over de uitbreidingsplannen van Madurodam, over het Rosarium en de Waterpartij en het verwijderen van de bomen aan de Scheveningseweg. Ook over de ondergrondse parkeergarage heb ik een mening. Dan heb ik het nog maar niet over het drama “Spui” en de hele ellendige nasleep ervan. Ik teken petities als ‘niet meer in Den Haag wonende Haagse’ maar ik realiseer me uiteraard dat ik helaas geen stem meer heb noch recht van spreken en het moet overlaten aan de Hagenezen van nu! Maar die zijn mondig genoeg want ik volg hen natuurlijk wel!
Tja, je kunt het meisje uit Den Haag halen maar je haalt Den Haag niet uit het meisje!

Dit verhaal kwam spontaan uit de pen vloeien toen ik bij toeval de foto hierboven zag. Dit was memory lane voor mij. ‘Den Haag van lang geleden. Ik ging verder zoeken naar oude prenten en foto’s van Den Haag en/of ‘s-Gravenhage en vond ze. De oh’s en ah’s waren niet van de lucht. Er zijn zoveel foto’s dat je keuzes moet maken want anders zit je volgend jaar nog te sorteren en worden blogs te lang en dat is dodelijk saai.

De foto’s die ik hier laat zien, staan het dichtst bij de plaatsen waar ik heb gewoond, vaak ben geweest en die goede of bizarre herinneringen naar boven brengen. Mijn Haagje!

denhaag-westeinde-3geveltjes-breedveld Westeinde, de drie geveltjes die weg moesten omdat het ziekenhuis moest uitbreiden. Alle protesten ten spijt, ze zijn verloren gegaan. Links had de familie Grootveld een winkel die nu kringloopwinkel zou heten. Rechts een kroeg waar de jenevergeur je uit de verte tegemoetkwam.

denhaag-westeinde-zkh.joannesdedeoWesteinde. Ziekenhuis Joannes de Deo. De afbraak begon eind jaren 50 en inmiddels staat er een eind verderop aan de Lijnbaan al jaren een nieuw, modern ziekenhuis en heet sindsdien ziekenhuis HMC. Ik heb er als klein kind 1 dag in gelegen en er als volwassene 1 jaar in gewerkt, op de poli.

denhaag-westeinde-2Westeinde. afgezien van het grote ziekenhuis, was deze straat een gezellige drukke winkelstraat. In deze straat ben ik geboren en ik ben nog steeds bevriend met een aantal buurkinderen van toen.

denhaag-westeinde-amicitiaWesteinde. Gebouw Amicitia en bioscoop Kriterion. Een gebouw voor culturele doeleinden en kunstzinnige uitingen. Kunstzinnig was ook proberen zonder te betalen naar binnen te gaan, maar dat lukte zelden.

denhaag-tgoudehooft’t Goude Hooft. Wereldberoemd in heel Den Haag. Wie hier nooit binnen is geweest, mag zich geen Hagenees noemen.

denhaag-spui

Het Spui. Naast V&D staat het ASTA theater. Daar werkte mijn tante. Ik mocht alle films gratis zien, behalve die boven de 18 waren. Was de zaal niet vol, kreeg ik een dure stoel toegewezen en als het volle bak was dan mocht ik boven in de filmkamer kijken.

denhaag-mouwes-alles-kosher-gedempte-gracht

“Bij Mouwes alles kosher”. Op sabbat gesloten maar op zondag werd ik er door mijn moeder naartoe gestuurd om worst en zuurwaren te kopen. Lekker!!! De winkel is inmiddels weg want op die plaats moest nieuwbouw verrijzen. Ik houd van oude stadsharten, ze weerspiegelen het verleden.

denhaag- westeinde-hoek-singel

Dit is de hoek Westeinde/Bij de Westermolens. Op die hoek zat een winkel van de snoepgigant C.Jamin maar de volksmond had het over Sjamin. In deze winkel werkte een aardige mevrouw want we kregen regelmatig een snoepje van haar. Carameltoffee was toen mijn favoriet. Het meisje dat voor de deur staat, kijkt waarschijnlijk smachtend naar haar favoriete snoep maar had, net als ik, geen stuiver in haar handje. Voor een stuiver kon je 3 carameltoffees kopen. Mijn moeder zei altijd “voor 5 stuivers kan ik een brood kopen”. Eigenlijk is dat achteraf bezien toch je leerschool geweest.

denhaag-gravenstraat-2

Gravenstraat. Een korte straat maar wel chique. Aan de rechterkant De Bonneterie en aan de andere kant dure juweliers. Op de achtergrond het oude stadhuis met daarachter de Haagsche Toren, deel van de Grote Kerk. Vlak achter de Bonneterie staat ’t Goude Hooft. Dit is een mooi stukje klassiek Den Haag.

Theresiastraat. Mijn moeder woonde hier. Ze was naar haar werk en het was oorlog. Die dag bombardeerden de Engelsen deze straat en bleef er van mijn moeders huis niets over. Een groot gapend smeulend gat zat er in de grond. De hele straat lag natuurlijk in puin maar op moeders huis was de bom gevallen. Ze had niets meer behalve de kleding die ze op die dag droeg. Het bombardement was een vergissing van de Engelsen. Had iets te maken met verkeerde coördinaten of zoiets. Er is onlangs nog een televisieprogramma over geweest. Deze straat heeft altijd een beetje beladen sfeer opgeroepen bij ons thuis. Ik realiseer me terdege dat als mijn moeder die dag thuis was geweest, ik er niet zou zijn geweest en ook mijn zusje niet. Dat vind ik een bizarre gedachte.

denhaag-hc-planetarium

Grote Marktstraat. Het gebouw links is de Bijenkorf. Het gebouw dat vol in beeld is, was ooit het gebouw van de Haagsche Courant. Bovenin was het planetarium. Jaren geleden heeft de gemeente Den Haag besloten dat het stadshart opgeknapt en gemoderniseerd moest worden en dat is hopeloos mislukt. Ze hebben alles wat mooi, oud, indrukwekkend of blikvanger was of nog jaren meekon, verwoest en daarvoor in de plaats is spuuglelijke nieuwbouw gekomen. Het gebouw van de Haagsche Courant moest er ook aan geloven en zit nu in een nieuw pand ergens in de Plaspoelpolder. Ik heb nog bij de Haagsche Courant – in dit gebouw – gewerkt in de avondshift op de redactie.

denhaag-scheveningen-geversdeynootplein

Scheveningen was ooit een zelfstandig dorp maar is al decennia een wijk van Den Haag. Hier heb ik heel veel leuke herinneringen aan: het Gevers Deynootpein met de fontein en het Kurhaus (links). Hier gingen we uit toen we 18 waren en hebben dat een aantal jaren volgehouden. Een groep vrienden kwam iedere zaterdagavond naar de bowling en besloot daar wat het programma zou worden voor die avond. In die tijd was er van alles in Scheveningen: nachtclubs, danszalen, disco’s, live music, jazzcafeetjes, veel Haagse bands die waanzinnig populair waren, Veronica met de disco bus en veel strand waar na het sluiten van de diverse zaken ’s nachts een vuurtje werd gestookt en iets werd gegeten dat in de nacht-snackbar werd gekocht. Aan alles werd gedacht in die tijd. Soms, bij heel warm weer, gingen we ook nog wel eens zwemmen, de zee was er altijd tenslotte. Wat was dat toch een leuke tijd!!!

 

*****

Alle foto’s hier geplaatst zijn van het internet gehaald.

 

NERJA, ANDALUCÍA, ESPAÑA.

Nerja is één van die kleinere steden in het gebied Axarquía aan de Spaanse zuidkust die nog niet helemaal verpest zijn door wanstaltige hoogbouw en megamassatoerisme. Echter, als in juli en augustus zo’n beetje alle Europeanen vakantie hebben, is het er waanzinnig druk. Het hele jaar door zijn er toeristen maar die zijn welkom want Nerja leeft van toerisme maar het stadje is gelukkig geen Torremolinos of Benidorm. Nog niet en ik hoop dat het zo blijft.

Nu heb ik in de loop der jaren toeristen steeds talrijker zien worden maar Nerja blijft op de een of andere manier een dorps karakter houden en dat maakt het stadje toch aantrekkelijk. Je ziet er ook geen snackbars met teksten als “Hier patat van Bertus” of “Currywurst mit Pommes”. Er zijn wel cafe’s en restaurants die gerund worden door Britten en Nederlanders. Ik heb ze zien komen en binnen een jaar weer zien gaan maar er zijn er ook die echt wortel hebben geschoten en een goedlopend café of restaurant uit de grond hebben gestampt. Uitsluitend door toeristen worden die zaken bezocht want Spanjaarden zie je er niet. In Nerja en directe omgeving wonen veel Britten en alhoewel Nerja in het Spaans als Nercha wordt uitgesproken, zeggen engelstaligen steevast Nurdzja. Waarom? Geen idee maar ik denk door luiheid omdat engelstaligen ervan uitgaan dat iedereen Engels spreekt. Niet dus. Britten spreken nauwelijks een andere taal en velen spreken ook nog eens in hun eigen dialect en dan wordt het soms lastig hen te verstaan. Ze vragen ook niet of je Engels spreekt, ze beginnen gewoon in het Engels tegen je te praten. Obelix zei het heel lang geleden al: ‘rare jongens die Britten’.

Nu heet de “la costa del sol” niet voor niets zo want het hele jaar schijnt de zon volop en alhoewel de maanden november, december en januari ook wel eens fris en zelfs koud kunnen zijn, schijnt er meestal toch een miezerig zonnetje en van soms tot vaak schijnt de zon al volop in februari. Ik ben in de meeste maanden van het jaar – behalve in juli en augustus – wel eens in Nerja en omgeving geweest en heb in januari meegemaakt dat het precies 1 graad was. ‘Een tragisch dieptepunt in subtropische temperatuur’, noemde mijn zwager dat. Dat was inderdaad heel erg bibberen en natuurlijk heb je dan de verkeerde kleding in je koffer. Mijn familieleden waren daar trouwens ook niet op ingesteld. Centrale verwarming zit niet in huizen op de campo maar tegenwoordig hebben de meeste huizen toch wel een vorm van verwarming want temperatuur kan ook in het zuiden van Spanje tamelijk wispelturig zijn.

Maar ook al is het weer anders dan in de zomermaanden, er is altijd wel genoeg te doen en te zien in Nerja en omgeving. In november zijn veel kleine horecabedrijven gesloten want dan hebben de mensen eindelijk vakantie. Men werkt 11 maanden en november is de vakantiemaand. Op vakantie gaan doen de meesten niet. Spanje heeft heel veel feestdagen (van 1 dag, 3 dagen en soms zelfs een week) en aan alle wordt deelgenomen. Het vakantiegeld wordt gebruikt om al die feestdagen te kunnen bekostigen. Ze gebruiken de maand november om de zaak helemaal schoon te maken, inkopen te doen en bedenken wat er tijdens de kerstdagen op het menu komt te staan. Grote zaken zijn meestal wel open maar november is niet bepaald de leukste maand van het jaar, vakantiegerelateerd gesproken. Alhoewel ik ook prachtig weer heb meegemaakt in november en dan bedoel ik dat je rond middernacht nog in een T-shirt op een terras zat. Het kan zogezegd alle kanten op, zelfs de goede!

nerja-rotswoningRotswoning op het strand. Dit huisje is wereldberoemd en er zijn heel wat ansichtkaarten verstuurd met deze afbeelding erop.

nerja-grotwoning-1Inmiddels is er een huisje bijgebouwd maar is niet uit rots gehouwen. Dit is nou wat je noemt ‘wonen aan zee’.

nerja-03Wonen in de stad. Nieuwe etagewoningen, moderne vormgeving en strak in het pleisterwerk.

048De klassieke, typische zuidelijke gevels blijven leuk om naar te kijken. Kijk even naar de lantaarns. Deze zie je bijna overal in Spanje: aan een muur of op de stoep op een geornamenteerde paal. Dat is toch wat anders dan die saaie stalen buizen met een kunststof kapje vol duivenpoep. Vroeger hadden wij trouwens wel mooie lantaarnpalen! Gewone saaie lantaarnpalen staan natuurlijk ook in Spanje maar meer naar het noorden en in grote steden bij nieuwbouwprojecten.

055Calle Carabeo. Een mooi straatje met de betere winkels en horeca. Leuke roddel over Restaurante 34.  Spaanse vrienden van me gingen daar op 1e Kerstdag eten. Ze hadden gereserveerd en waren met 3 personen. Ze moesten erg lang wachten voor hun tafel gereed was en hen werd verzocht aan de bar te wachten. Daar dronken ze iets maar pas drie kwartier later konden ze eindelijk aan tafel. Na afgerekend te hebben, liepen ze naar de wachtende taxi maar toen kwam een kelner aangerend en zei dat ‘meneer een broodje had vergeten te betalen’. Huh? Je boekt een tafel voor de eerste ronde. Je moet drie kwartier wachten tot je aan tafel kunt en moet aan de bar een geconsumeerd drankje zelf betalen. Geen drankje van de zaak voor het lange wachten. Je dineert uitgebreid en bestelt 2 flessen dure wijn en daarvoor betaal je 325 euro en dan komen ze achter je aan omdat de kelner heeft nagelaten een stukje stokbrood op de rekening te zetten? Die knul zat er ook mee maar die werd door zijn baas gestuurd, maar het idee alleen al is te bespottelijk voor woorden maar de kelner heeft 50 cent voor het broodje gekregen want anders zou hij wellicht uitgefoeterd worden door zijn hebberige oen van een baas. Hostia! Die baas kan de klandizie van deze mensen voorgoed vergeten, tevens die van hun familie, kennissen en vrienden!

nerja-beeldEen zeer in het oog springend beeld in Calle Pintada, een drukke winkelstraat. Ieder seizoen is de bloemenversiering anders! Hoog tijd wordt het dat ik eens ga kijken wat er op het bord staat. Zelfs met een loep kan ik ’t niet lezen. Het is in elk geval een cadeau van een stichting n.a.v. de herinrichting en vernieuwing van deze straat in 2003.

nerja-fontein

089Wonen met zicht op zee. Dat kleine stipje op het water………….. wil je weten wat dat is?087Dat is een bootje met een visser die elke dag verse vis naar restaurants brengt. Hoe vers wil je het hebben?

blik-op-capistranoZicht op Capistrano Playa gezien vanaf boulevard Burriana. Hieronder een foto van veel dichterbij gemaakt en daarvoor moest ik heel wat trappen op!nerja-capistrano

nerja-capistrano-playa-4Capistrano Playa is een lust voor het oog. Alle huizen zijn verschillend in grootte en vorm. Je kunt er helemaal doorheen lopen maar autorijden kan er niet. Parkeren op de algemene parkeerplaats maar wel uitsluitend voor bewoners, dan een hek door en lopen naar je woning met uitzicht op de Middellandse Zee. Strand gezien vanaf TebosoStrand en zee gezien vanaf het terras van Toboso in het centrum. Hoogbouw is hier gelukkig niet.El Salvador-nerjaIglesia El Salvador. Vanuit deze kerk beginnen en eindigen jaarlijkse processies en dat is indrukwekkend om te zien, ook als je niets hebt met religie. Het is wel minder groots dan die in grote steden worden gehouden maar het is toch zeker de moeite waard om het een keer te hebben meegemaakt.

semana-santa-nerja-2014-06De mannelijke dragers hebben nagenoeg dezelfde lengte zodat de heilige die wordt uitgebeeld niet omvalt maar mooi rechtop blijft staan. Het is een eer als je wordt uitgekozen drager te zijn maar het is een loodzware klus. Spanjaarden zijn zeer traditioneel ingesteld en deze traditie zal niet gauw verdwijnen ook al lopen de kerken ook hier langzaam leeg. Sommige kerken in kleine dorpen zijn al gesloten omdat er geen priesters meer zijn. De oudjes die nog wel geloven en de mis tweemaal daags bijwoonden, kunnen dus helemaal niet meer naar de kerk en voor hen is dat een drama! nerja.iglesia.ermitaIglesia La Ermita. Dit is de kerk waar de processie eindigt, keert en teruggaat naar de andere kerk. De processie duurt lang en eindigt pas ’s avonds als het al donker is en dan is de processie op zijn mooist. Het koor gaat zingen als de dragers op dit punt zijn aangekomen en de vrouwen hieronder kunnen dan ook echt zingen. Een lust voor het oor! De tweede zangeres van links zingt de sterren van de hemel! Wat een prachtige stem heeft zij!nerja-processie-4

Traveler Digital CameraIeder jaar wordt San Isidro gevierd. Een feest waaraan zo ongeveer iedereen meedoet. Paarden maken daar een groot deel van uit. De ene koets na de andere rijdt langs en de dames en heren dragen zonder uitzondering de bekende traditionele Spaanse kleding. Als je een camera laat zien, gaan ze allemaal vrolijk lachen en zwaaien!Traveler Digital Camera

tegels op de kerkAan de linkerkant van de gevel van de kerk El Salvador zijn deze twee tegelborden ingemetseld. Het heeft betrekking op het grote altaar in de kerk dat een afbeelding laat zien van een gekruizigde Jezus Christus die omringd is door de drie aartsengelen Gabriël, Miguel en Rafael. De muurschildering is gemaakt door de kunstenaar Paco Hernandez. Het origineel zal ik de lezers onthouden want het is een gruwelijke afbeelding van een dode, bijna naakte Jezus Christus. Ik heb een fotomap vol afbeeldingen van religieuze uitingen en ze zijn allemaal te gruwelijk om naar te kijken. Als geloof vreugde zou moeten geven waarom zie je dan nooit iets vrolijks afgebeeld?

nerja-betegelde-trapTegels zijn niet weg te denken in Zuid-Europa. Je ziet dan ook heel veel tegels als versiering, zoals hier op de trap en in het halletje waar de Moorse invloed nog steeds zichtbaar is. Een fraai entree en zo zijn er vele in allerlei kleuren en soorten.

nerja-balcon-tipicoVan een heel ander kaliber is dit balkonnetje maar in zijn eenvoud is het toch mooi. Kabels en draden kunnen nou eenmaal niet in de grond worden weggewerkt omdat Andalusië grotendeels uit rots bestaat en voor kabels wordt de grond niet met springstof bewerkt. Elektradraden hangen nou eenmaal overal maar dan trek je de draden gewoon onder het balkonnetje door en kalk je ze wit en zie je die zwarte massa niet. Simpel maar doeltreffend!

nerja-plaza-turisticaDit plein ligt midden in het centrum en van hieruit kun je alle kanten op door leuke kleine straatjes met heel veel winkeltjes en horeca. Je zou dit plein het beste Plaza Horeca kunnen noemen. Het is er altijd druk. Deze foto is genomen in november en, zoals ik al zei, is het dan tamelijk rustig. Het gebouw in het midden is El Ayuntamiento oftewel het Stadhuis. Achter deze gevel ligt de Plaza España, een heel groot plein met appartementen, winkels, horeca, expositieruimten, een museum, een ondergrondse parkeerplaats en fraaie groenvoorziening. Het is pas een paar jaar geleden gebouwd dus het moet allemaal nog wat groeien en gaan leven maar het is een fraai plein geworden.IMG_2199En natuurlijk zie je ook hier weer van die mooioe lantaarns!nerja-plaza-espana

tegel-los-reyes-catolicosOp deze tegel staan Los Reyes Católicos afgebeeld: het koningspaar Fernando en Isabel. Zij waren op het waanzinnige af devoot. Toch moet de maker van deze tekst humor hebben gehad en gedacht hebben ‘wat kan mij het schelen, een geintje moet kunnen’. De tekst luidt: “Op deze plek, de 21ste februari 1493, tijdens het luisterrijke koningschap van Fernando de Aragón, vader van de unie van het heilige Spanje en echtgenoot van de grootse koningin Isabel de katholieke, gebeurde er niets”.

Bijna niet te geloven want in die tijd begon de heksenjacht op de Moren en zo’n 40 jaar later waren ze allemaal vermoord of verdreven. Nu had Spanje wel bijna 700 jaar onderdrukking door de gehate Moren achter de rug maar de religieuze gekte van dit koningspaar overtrof alles. En de Inquisitie. Ook niet iets om met trots op terug te kijken!

nerja-zuil-8Deze zuil staat aan het strand Playazo en is een soort eerbetoon aan de EU maar dan waarschijnlijk uit een tijd dat alleen westerse landen lid waren van de club en het nog E.E.G. heette want er staat geen enkel land op van het gebied dat voorheen Oost-Europa werd genoemd. Op de vierkante delen staan de namen van de landen van de vroegere E.E.G. ingebeiteld en op de ronde delen zijn de namen van de provincies van Andalusië te zien. Je kunt Córdoba, Cadiz en Almería zien staan en op de zuil hieronder Málaga, Jaen en Huelva. Ook is er een euroteken te zien alhoewel de euro van veel latere datum is. Nederland staat ook op de zuil vermeld, evenals Finland, Duitsland, België, Portugal, Italië, Ierland, Engeland, Zweden en uiteraard Spanje. De namen van de landen zijn erin gebeiteld in hun eigen taal.

Wellicht geeft Spanje hiermee aan dat ze het wel genoeg vonden zo en meer landen niet nodig waren voor een Verenigd Europa. Ik denk dat er meer landen zo redeneren!nerja-zuil-7

zicht-op-nerjaNerja, gezien vanuit een ruig maar prachtig natuurpark dat een eindje oostwaarts ligt.

Dit was een impressie van Nerja. Ik heb ervoor gekozen om Nerja niet te laten zien als een drukke toeristenplaats want daarvan staan al genoeg foto’s van overvolle stranden, uitpuilende terrassen, slenterende toeristen en propvolle souvenierwinkeltjes in reisgidsen en toeristenfolders.

Nerja is een leuk stadje dat nog authentieke plekken heeft en als je iets verder kijkt dan de boulevard lang is, kom je in schitterende gebieden waar de natuur overweldigend is, de zee helder als glas, de klipgeiten zichtbaar zijn en waar je eindeloze wandelingen kunt maken. Cerro Gordo is bijvoorbeeld zo’n gebied. De laatste foto is daar gemaakt. Aan de stranden van het zuiden is het altijd druk maar als je een klein stukje het binnenland ingaat, zie je zoveel meer dan halfnaakte toeristen die alleen maar bruin willen worden en verder geen interesse tonen voor het land waarin ze zijn. Zo jammer want ze missen dan zoveel moois in een land dat één groot openluchtmuseum is. Wandelend in de bergen of in de pittoreske witte dorpjes word je ook gewoon bruin want de zon schijnt niet alleen op het strand.

 

*****

HET EEUWIGE DILEMMA

huis-5

Wij besloten te verhuizen. De kinderen waren de deur uit en wij hadden toen een etage met twee kamers en een badkamer over. Die kamers en badkamer waren weliswaar niet meer in gebruik maar moesten toch regelmatig worden schoongemaakt want bewoond of niet, vuil wordt het toch! Aangezien schoonmaakwerkzaamheden nagenoeg altijd op de vrouw des huizes neerkomen en het slechts door een enkele vrouw als hobby wordt gezien, werd het schoonmaken door deze vrouw als een onzinnig iets beschouwd. Kamers schoonhouden terwijl er niemand vertoeft, is alleen leuk voor types als Lodalientje, vrouwtje Proper en Miep Kraak. Ik ben geen van allen. Wij besloten na ampel overleg kleiner te gaan wonen.

Bijna 25 jaar geleden hadden we dit hoekhuis gekocht en hebben er met ongelooflijk veel plezier in gewoond. De tuin rondom het huis was 400 vierkante meter groot en dat vonden wij geweldig want a) leuk voor kinderen en tuinfeesten en b) leuk voor mij want tuinieren was mijn hobby.

De tuin is vaak op de schop gegaan want altijd was er wel iets dat ‘anders’ moest. Achteraf vraag je je af waarom dat moest maar een antwoord kun je eigenlijk niet geven. Ik ben niet van de hypes dus dat was het niet maar er borrelden wel altijd ideeën naar boven en als die gestalte kregen, moesten die worden uitgevoerd.  Er kwam een vijver maar verdween ook weer vanwege een overijverige peuter die op bezoek was en er pardoes inviel. Als je je dan bedenkt dat het in een onbewaakt moment echt fout kan gaan……… nee, dat nooit dus de vijver werd weer gevuld met aarde. Er kwamen vuurdoorns langs de straatkant van de muur in de hoop dat het inbrekers zou weerhouden over de muur te klimmen. Het dievengilde heeft ons gelukkig in al die jaren nooit binnenshuis bezocht maar onschuldige wandelaars hoorden we vaak “au, au, au” zeggen dus ook de mooie vuurdoorns verdwenen. We hadden een grasveld aangelegd maar gras werd ingeruild voor stenen omdat tuinstoelen daarop beter blijven staan. We hadden een zeer fraaie rotstuin aangelegd en het was een lust voor het oog maar het moest wijken nadat de zoveelste fiets ’s nachts uit de tuin was ontvreemd. Een stuk verdriet klom over de schutting, pakte een fiets en gaf die aan een ander stuk verdriet die aan de straatkant stond. Een buurman die niet kon slapen, zag dat een keer midden in de nacht gebeuren. We besloten toen om op die plek een schuur neer te zetten – met een stevig slot op de deur – in de hoop dat onze fietsen met rust werden gelaten. Het werkte want er is nooit meer een fiets verdwenen dus bleef de schade ‘beperkt’ tot vier……… gggrrrrrrr!

Langzaam maar zeker werd het hobby-tuinieren minder leuk. Elk weekeinde werkte je in de tuin in plaats van er te zitten genieten met een boek in je ene hand en een glas Verdejo in je andere hand. De vraag rees dan ook waarom je niet kunt genieten van je tuin maar er altijd in moet werken? Het antwoord lag voor de hand want het is niet gezellig zitten in een met onkruid overwoekerde tuin en je gaat je er steeds meer aan ergeren. Als het niet wordt bijgehouden, wordt het ook alleen maar zwaarder om het weer mooi te krijgen. Dus….. ploeteren is je lot.  Totdat het woord ‘tuinman’ een keer werd geopperd………….ja, dan ben je op de goede weg want die vermaledijde tuin is gewoonweg niet meer bij te sloffen in je eentje! De tuinman kwam en heeft lange tijd geweldig werk verricht voor een schappelijke prijs. Maar……. (er is altijd een maar).

Op een dag in november 2016 kwam mijn hubby met het onzalige idee om naar een flat te verhuizen want in de stad was men net begonnen met het bouwen van 4 flats die ieder 12 verdiepingen hebben en als vier blokken zo gegroepeerd zijn dat iedereen bij elkaar naar binnen kan kijken….. zo lijkt het althans en het zal wel bedoeld zijn als sociale controle. Ter plekke kreeg ik last van flatneurose en gluurallergie. Nee schat, dat gaat niet gebeuren!

Een paar jaar eerder werd een kleinschalig project gestart: een appartementencomplex van 4 verdiepingen – met een charmante trapgevel – aan de rand van het centrum. Ze hebben diverse grootten maar zelfs de kleinste is ruim bemeten. Het complex is luxe uitgevoerd en alle mogelijke voorzieningen zijn aanwezig en ieder appartement heeft 2 parkeerplaatsen in de kelder. Ik reed daar vaak langs en zei regelmatig dat ik dat specifieke gebouw wel zag zitten als we ooit eens zouden verhuizen.

Op die dag in november viel dus voor de eerste keer het woord ‘verhuizen’. Nadat ik de vier woonblokken had omgedoopt in ‘Van Horne-bajes’ want voor alle ramen zitten tralies tot borsthoogte, ging ik maar eens op het internet zoeken naar een appartement voor mensen zonder strafblad. Vrijwel meteen viel mijn oog op een appartement dat verdacht veel leek op een van het kleinschalige, mooie project waarover ik het hierboven had. Na enige clicks bleek er inderdaad een te huur te zijn. Ik belde meteen de desbetreffende makelaar en een paar dagen later konden we het bezichtigen. Het overtrof onze stoutse verwachtingen want het was precies wat we zochten. Een zaal van een woonkamer, een zaal van een slaapkamer, een kleinere kamer, een brede gang, brede deuren, ramen van vloer tot plafond, prachtig sanitair, speciale veiligheidssloten, een lift, een berging op de etage en een grote berging in de kelder, twee overdekte parkeerplaatsen en ook nog een fraai balkon met zon van zonsopgang tot een uur of twee in de middag. Perfect! Er hing natuurlijk wel een prijskaartje aan en dat werd even slikken maar ons huis zou een leuk bedrag opbrengen dus hebben we ‘ja’ gezegd tegen de makelaar die meteen ons huis in de verkoop zette. Na een week hadden vier echtparen het huis bekeken en een van hen heeft het meteen gekocht. Hoeveel mazzel kan een mens hebben en hoe kun je het zo treffen dat je een appertementencomplex ziet verrijzen en elke keer als je er langs rijdt, denkt dat je daar wel zou willen wonen als je ooit eens gaat verhuizen van groot naar klein en dat je daar nu al 2 maanden met plezier in woont!

Maar ja…… dat eeuwige dilemma!

De nadelen van een verhuizing. Ongeveer de helft van alles wat in je huis staat en hangt, kan niet mee want van zes kamers naar drie, vergt enige beslissingen die vaak moeilijk zijn te nemen omdat je diep in je hart niets kwijt wilt. Dan zet je twee dozen op de grond en daartussen een stoel en je gaat in de doos links ouwe meuk stoppen en in de doos rechts alle goede spullen die mee verhuizen. Zo leeg je de ene lade of kast na de andere tot alle laden en kasten leeg zijn. Wat nog goed is, breng je naar de kringloopwinkel en wat je een ander niet meer kunt aanbieden, breng je naar de milieustraat.

Dan is daar de dag van de verhuizing. Terwijl je de kringloopwinkel helemaal hebt volgepropt en ze bij de milieustraat overuren maken, blijkt dat je toch nog teveel spullen hebt. Dus gaat een aantal dozen en koffers naar de kelder en die staan er nu nog steeds onaangeroerd en dat doet me dan weer aan het volgende denken!

Dertig jaar geleden verhuisden wij van Den Haag naar Nijmegen. We kochten daar een groot huis met een tuin. Na 5 jaar verhuisden we weer en zakten verder af naar het zuiden, nagenoeg op de Belgische grens. Eenmaal daar aangekomen, hebben we 10 volle verhuisdozen meteen op zolder laten zetten met de bedoeling die na verloop van tijd leeg te maken. Het is er echter nooit van gekomen en toen we onlangs verhuisden naar het appartement hebben we de dozen niet eens meer opengemaakt maar rechtstreeks naar de kringloopwinkel gebracht. Zo, die waren 600 LP’s rijker. Om van de rest nog maar niet te spreken. Dozen vol met inmiddels totaal uit de mode geraakte kleding en schoeisel. Dat heet luxeprobleem en is te erg voor woorden. Ooit kregen we van vrienden, die fervente kampeerders waren en een nieuwe luxe tent hadden gekocht, hun oude tent met alles er op en er aan. Deze tent heeft 23 jaar op zolder gelegen en de kringloopwinkel was er blij mee, zo vlak voor de vakantie. We kwamen een vloerkleed tegen waarvan we niet eens meer wisten in welke kamer van welk huis het ooit had gelegen. Ook lagen er spullen die niet van ons waren maar die familie en vrienden tijdelijk hadden ondergebracht omdat we a) veel ruimte hadden en b) omdat zij voor een poosje in het buitenland gingen werken. Zo kon het gebeuren dat onze derde etage een opslagplaats werd. We hadden daar geen last van maar toen we gingen verhuizen, werd het een groot probleem. Sommigen verbleven nog steeds in het buitenland en anderen wisten niet eens meer dat ze ons hun spullen hadden toevertrouwd en hoefden die ook niet meer terug te hebben. Het moest niet veel gekker worden! Vijf jaar lang liggen op onze zolder spullen die niet van ons zijn maar we moesten het wel meeverhuizen toen we verder zuidwaarts trokken. Dat ging me te ver. Ik heb toen de lokale fanfare gebeld en gevraagd of ze alles wilden komen halen zodat ze genoeg spullen hadden voor de jaarlijkse rommelmarkt. Nou, dat wilden ze wel en een week later was mijn zolder leeg. Natuurlijk heb ik ook een hele zwik onnodige attributen van mezelf meegegeven. Dat ruimde lekker op!

En nu, bij de laatste verhuizing, heb ik heel veel weggebracht naar de kringloopwinkel en de milieustraat. In het appartement wil ik het tamelijk leeg hebben en houden. Zodra ik iets leuks zie en de neiging krijg om het te kopen, of het nou duur of goedkoop is, moet ik mezelf eerst de vraag stellen: heb ik het nodig? Het antwoord is altijd “nee”. Ik heb teveel van alles en zo gaat het bijna bij iedereen want het is heel herkenbaar als je je verhaal doet over de dozen op zolder want er wordt altijd meteen gezegd “zeker nooit uitgepakt, he”? We lijden allemaal aan een bepaalde vorm van hebberitis. Op zich is er eigenlijk niets mis mee maar wat wel een drama is, is dat je enorme problemen op je weg vindt als je gaat verhuizen. En ga je nooit verhuizen dan wordt de zooi alleen maar groter en als je doodgaat, moeten jouw nabestaanden al die zooi zien weg te werken. Dat kun je hen niet aandoen, he?

Koop ik het of koop ik het niet? Tja, het is het eeuwige dilemma. Maar ik heb er geen last meer van!

Less is more! Got it? 😉

*****

GRANADA

De laatste keer dat ik in Granada was, heb ik La Alhambra uitvoerig bekeken en als je alles wilt zien dan heb je wel een dag nodig. Ik heb alles bekeken en mijn ogen uitgekeken want het is er prachtig, zowel van binnen als van buiten. In september 2016 was ik weer in Granada maar nu heb ik andere dingen bekeken, zoals het Albaicín, de middeleeuwse Moorse wijk van de stad. De wijk ligt op een heuvel onder La Alhambra die met de wijk is verbonden via een aantal bruggen over de rivier Darro. De stad is weliswaar wereldberoemd vanwege La Alhambra, het prachtige Moorse paleis dat ook als fort diende, maar er is zoveel meer te zien in deze fraaie stad die aan de Sierra Nevada grenst en een belangrijke rol heeft gespeeld in de geschiedenis van Spanje.

Nadat de laatste Moorse bezetters rond 1540 waren verdreven en Spanje weer een vrij land was, besloten Los Reyes Católicos (het koningsechtpaar Fernando en Isabel) dat Moorse bouwwerken die als moskeeën hadden gediend, onmiddellijk weer een christelijk uiterlijk moesten krijgen. De gebedsruimten werden tot puin geslagen en daarvoor in de plaats kwamen goddelijke afbeeldingen, kruizen met Jezus eraan hangend, beelden van de heilige Maagd Maria met het kindeke Jezus in haar armen en triptieken met geschilderde afbeeldingen van alles dat een goddelijke proef kon doorstaan.

Gelukkig waren er ook mensen aan het Hof van Spanje die inzagen dat de Moren fantastische bouwmeesters waren en zij vonden het eigenlijk zonde dat alles er aan moest geloven en via allerlei wegen van list en bedrog maar ook van vleselijke verleiding, hebben met name vrouwen er destijds voor gezorgd dat niet alles werd vernield. Deze vrouwen hadden een vooruitziende blik want heden ten dage staan Moorse bouwwerken van toen op de werelderfgoedlijst van Unesco, zoals bijvoorbeeld La Alhambra, de mezquita (moskee) van Córdoba en de Mudejar-architectuur van Aragon.

Het graf van Los Reyes Católicos staat ook in Granada. Het is een praalgraf dat bekeken kan worden als je je aanmeldt voor een bezichtiging van de kathedraal.

Wat ik niet heb kunnen tellen is het aantal schoenenwinkels in Granada; het moeten er minstens 300 zijn. Waarom juist daar zoveel schoenenwinkels zijn, is me niet duidelijk geworden maar ik denk dat granadinos een schoenen-fetisj hebben.

Foto’s heb ik gemaakt van het Albaicín en van het historische centrum van  de stad maar ook buiten deze gebieden zijn objecten te vinden die het fotograferen waard zijn. De naam Albaicín wordt op verschillende manieren geschreven: Albaicín, Albaizín en Albaycín. Ik denk dat de laatste de Arabische naam is en dat nadat de Moren waren verdreven de naam verspaanst is. De c en de z worden ongeveer hetzelfde uitgesproken in het Spaans, zo’n beetje als de Engelse th en in de loop der tijden zal de een er een c van hebben gemaakt en de ander een z. Zo ontstaan dialecten. Wat beslist moet, is de klemtoon leggen op de de laatste lettergreep.

granada-alhambra-1La Alhambra

Hieronder enkele foto’s van delen van de kathedraal.

granada-008

granada-gevel-4

granada-kathedraal-front-2
granada-kathedraal-deuren

granada-kathedraal-kerkdeuren

granada-doorkijk-parkEen mooi plein met banken om uit te rusten in het midden van Albaicín. Even zitten kan geen  kwaad want al lopend ga je wel steil naar boven en bij 25 graden wordt het gauw teveel van het goede. Terrassen staan hier uit het zicht maar zijn er wel en daar hebben we dan ook dankbaar gebruik van gemaakt.

granada-plein-albaicinAan deze kant van het plein, zie je goed hoe hoog je nog moet klimmen om La Alhambra te kunnen zien. Vanuit hier zie je nog steeds niets van het imposante paleis.

granada-fonteinDeze fontein bevat weliswaar water maar ‘agua no potable’ betekent dat het water niet drinkbaar is. Een heilige maagd houdt hier een oogje in het zeil. Waar de jongelui staan, is een alleraardigst trap-straatje…….

granada-straatje-trap……. en gelukkig gaat het niet al te steil naar boven dus klommen we verder en dat viel uiteindelijk best wel tegen.

granada-hostal-zijkantOnderweg kom je dan dit hostal tegen met een wel heel originele gevel!

granada-hotel-alhambra-2Dit enorm grote hotel heet Hotel Alhambra en ligt daar niet ver vandaan. Je hebt vanuit de voorkant goed zicht op Granada en aan de achterkant zicht op de uitlopers van de Sierra Nevada.

granada-straatje-2Wat een leuke straatjes heeft het Albaicín toch! De vrouw loopt behoorlijk voor paal…….. kijk maar…….

granada-lullenpaaltjes…………. en dit paaltje staat behoorlijk voor polla,  het Spaanse woord voor l*l!

granada-straatje-1Dit is een mooi straatje met allemaal huizen die goed in de verf zitten. Aan het einde kom je op een plein waar een grote kerk staat. Spaanse steden hebben bijna allemaal een kathedraal maar daarbij ook een aantal mooie kerken.

granada-straatje-4Hoe klein een straat ook is, er is altijd wel iets van horeca te vinden. In alle Spaanse steden en dorpen.

granada-straatje-3Dit is ook een mooi straatje met prachtige gevels, vooral als je een eindje verder doorloopt want dan zie je deze……..

granada-terracotta-gevelPrachtig toch?

Hieronder staan enkele gevels van huizen en kerken die in het centrum van Granada staan.granada-gevel-2

granada-gevel-3

granada-gevel-1

gevel-6

standbeeld-1

Hij kijkt al jaren naar al die mensen die hier wandelen: inwoners van Granada en toeristen die van hem een foto maken. Hij zal ongetwijfeld belangrijk zijn geweest anders had hij niet zo’n prominente plaats tussen kathedraal en kerk gekregen.Zouden de jongelui die hier staan en zitten nog weten wie hij was?

Hieronder nog een paar mooie plaatjes van de terugweg, niet lopend maar heerlijk met de auto, op weg naar het hotel want we waren doodmoe van het wandelen maar vooral van het klimmen.

granada-albaicin-1De foto is door de voorruit genomen want stoppen is hier streng verboden.

granada-green-square

granada-straatje-8Zie die eenzame fietser zitten. Naar boven gefietst en nu op de terugweg. Hij hoeft niets meer te doen want het gaat alleen nog maar naar beneden vanaf hier. De foto is door de voorruit genomen want stoppen mag hier niet en laat nu net de Policia Local achter ons rijden…… 😦
granada-weg-vanuit-albaicinDeze foto is ook door de voorruit genomen want stoppen en uitstappen is hier niet toegestaan.

granada-villa-langs-route
Deze foto is de volgende dag genomen, toen we op weg waren naar de route door de Sierra de la Chaparral, waarover ik eerder een blog heb geschreven. Er ligt wat rommel op straat want het was grootvuil-ophaaldag.

Dit was en impressie van Granada. Er is veel meer te zien en ik heb nog wel honderd foto’s maar ik moest een keuze maken. Granada is een prachtige stad met veel winkels zowel voor dikke als dunne beurzen. Met heel veel hotels vanaf 18 euro per nacht. Met ontelbaar veel horeca van zeer matig tot waanzinnig goed. Er is van alles te doen op cultureel en kunstzinnig gebied. Het is een studentenstad. Het is ook een hele drukke stad. Het bruist er van het leven, ook ’s avonds heel laat nog en wij, twee vrouwen, liepen ook na middernacht nog op straat op weg naar het hotel. Dat doen wij in Nederland nooit. Het was leuk in Granada. Ik kan de stad aanbevelen. De volgende rit gaat naar Sevilla.

*****

NEE IS NEE

Gisteren zag en hoorde ik president Porochenko van Oekraïne iets zeggen over ons nee-referendum. Hij had het over een gebaar van goede wil dat zijn land bewijsmateriaal van de MH17 aan Nederland had overgedragen. Daarna ging hij verder met woorden als “het toch heel normaal zou zijn dat Nederland als dank voor het royale gebaar van zijn kant, snel de papieren zou tekenen”.

Zou Porochenko niet begrijpen dat het verdrag niets te maken heeft met het drama MH17? Dat daarover dan ook niet gesteggeld kan worden omdat dat indruist tegen alles waarvoor wij staan als democratisch land?

Klonk er nou een beetje dreiging in zijn stem of verbeeld ik me dat?

Hoe dan ook: nee betekent nee en dat kan niet zomaar ineens ja worden.

Zelfs de teruggave van de kunstwerken die gestolen werden uit het Friesch museum mag geen invloed hebben op de uitslag van het referendum. Het zou betekenen dat kunstrovers ons stemgedrag eventueel zouden kunnen beïnvloeden. Niet dus!

Nee = Nee.

*****

OH OH DEN HAAG

den-haag-regerinsgebouwen

Een tijdje terug was ik was weer eens in ’t Haagje, koosnaam van Hagenaars voor hun stad, de Hofstad. Ik ben geboren en getogen in ’s-Gravenhage, zoals het toen nog officieel heette en heb er meer dan de helft van mijn leven met plezier gewoond. Ook al ben ik  in 1987 verhuisd naar het zuiden van het land, Den Haag blijft een speciaal plekje in mijn hart houden alhoewel ik bij diverse bezoeken aan de stad in de loop der jaren me af en toe kapot ben geschrokken van de verloedering en afbraak.

Vanaf de A12 binnenrijdend zie je de skyline van Den Haag opdoemen en ik vind die skyline spuuglelijk maar er zullen ook mensen zijn die het prachtig vinden. Smaken verschillen nou eenmaal. Ik vind het lelijke architectonische bevliegingen uit een tijd dat alles op de schop moest. Waarom eigenlijk? Ik hou van oud want dat heeft ziel! Neem nou Scheveningen. Ooit de leukste badplaats van Nederland waar jongeren uit België, Duitsland en zelfs uit Noord-Frankrijk naartoe kwamen voor een gezellig weekeindje en er was altijd het vaste rondje: eerst naar de Bowling om een biertje te drinken en iedereen te groeten want je kende natuurlijk de hele wereld en dan door naar de clubs van eigen keuze zoals de Pam-Pam, Tiffany, Paddock, Palais de Dance, Palladium en Playboy (zonder bunnies en Hugh Hefner maar wel met Mike) of naar een van de bars in De Galerij. Er waren nog zoveel meer zaken zodat dat iedereen zich wel op zijn eigen manier kon vermaken. En de bands die er vaak speelden waren top: Andy Star and The Stripes, Q65, The Motions, Golden Earring, Sandy Coast, Tielman Brothers, Shocking Blue, Shaffy Chantant, Tee Set en alle andere bands waarvan de namen niet spontaan komen opborrelen. Maar het is allemaal done and gone! Al heel lang trouwens! Oh Oh Den Haag, wat is er toch met je gebeurd?

Rijdend op de Gevers Deynootweg zag ik woonkazernes aan de horizon en aan het einde van de weg zag ik links nog ergens een stuk van het prachtige Kurhaus verscholen liggen tussen allemaal nieuwbouw, winkelgalerijen en tramhaltes. Het Kurhaus: ooit dé blikvanger van Scheveningen, schitterend gebouw in barokstijl op een toplocatie aan de Boulevard, is bijna niet meer te zien vanaf de stad.  Oh Oh Den Haag, wat hebben ze toch met je gedaan? Alle jongens en meisjes die vroeger de hierboven genoemde bars en dancings bezochten, zijn nu ook oudere jongeren zoals ik, die het waarschijnlijk ook allemaal met lede ogen aanzien als ze weer eens terugkomen op de plek waar zoveel gebeurde in de met hippe kleding, flowerpower en peace doordrenkte jaren 60 en 70.

Helaas was Scheveningen – behalve de geheel vernieuwde Boulevard en het opgespoten prachtige strand – ook nu weer een afknapper want het heeft geen uitstraling meer dus maar eens gekeken op Kijkduin. Een groter verschil kan er bijna niet zijn. Kijkduin oogt schoon en fris, beetje provinciaals zelfs en heeft een overdekte galerij met leuke winkeltjes en aan de Boulevard restaurants en cafés. Even voor de goede orde: je woont OP Scheveningen en OP Kijkduin maar je woont IN Den Haag. Dat is spreektaal en dat is al eeuwen zo. Kijkduin en Scheveningen zijn niet met elkaar te vergelijken maar de stranden zijn wel van dezelfde schoonheid. Zo’n uurtje uitwaaien aan zee is puur genieten! Als je aan zee bent geboren, word je nooit een zandhaas. De zee mis je ook het meest van alles als je ergens gaat wonen waar geen zee is. Je kunt er uren naar turen en bij elk weertype is de zee anders; de zee verveelt nooit! Ik mis de zee maar gezien in het licht van de opwarming van de aarde, maak ik misschien nog mee dat de zuidelijke provincies ook aan zee komen te liggen. Elk nadeel heb ze voordeel, nietwaar? Daarna zijn we naar het centrum van Den Haag gereden want daar wilden we gaan kuieren. Als ik moet opnoemen wat er niet meer is, ben ik 3 dagen aan het typen dus daar begin ik maar niet aan. Een uitzondering voor wat weg is moet echter gemaakt worden en dat is voor Tokki’s milkbar: een instituut uit mijn jeugdjaren. Dáár gebeurde het! Wat? Eigenlijk niks maar je moest er gewoon zijn want je was toch wel een sul als je niet minstens 3 maal in de week even bij Ronnie G. aan de bar hing met in de hand, zoals de naam al aangeeft, een versnapering op basis van zuivelproducten! Of een bakkie pleur, zoals een kopje koffie in Den Haag ook wel wordt genoemd. Jawel…. geheel alcoholvrij. Het comazuipen moest toen nog worden uitgevonden. Oh Oh Den Haag, waar is mijn jeugd gebleven?

Wij hadden danig de dampen in toen we de dag tevoren aankwamen in Den Haag want Tomtom kon het niet aan. Het Spaanse Hof is gelegen aan de Laan, maar om er met de auto te komen, was toch een zenuwslopende gebeurtenis. Een aantal straten vlakbij de Laan hadden namelijk op-en-neer Amsterdammertjes maar die gaan alleen naar beneden als je een afstandbediening hebt en die krijg je als je er woont. Op de argeloze autorijder heeft het slechts één uitwerking: razernij, want je kunt niet verder! Dus achteruitrijdend terug, volgende straat dan maar. Kon ook niet, afgesloten met paaltjes. Weer terug, rechtsaf naar ‘hoe heet die straat ook alweer?’ en zie daar maar eens op te komen als je je constant vastrijdt. Help! We kwamen uiteindelijk op het Oranjeplein en toen wisten we het weer. We gingen richting Rijswijkseplein maar dat lukte ook niet want er stond een vrachtwagen te lossen en de chauffeur was echt niet van plan om een rondje te rijden. Dan maar het Groenewegje afrijden, rechtsaf de Zuidwal op en doorrijden tot aan de Prinsegracht, daar rechtsaf en dan links de Jan Hendrikstraat in. Kon niet, Zuidwal was afgesloten, misschien een tijdelijk euvel maar wij konden in elk geval niet verder. Weer terug naar het Oranjeplein, en via via via allerlei straten (een gigantische omweg) kwamen we weer op de Prinsegracht en dan links de Korte Beestenmarkt in en dan kom je op de Laan. Joepiiiii, gelukt. Heeft wel een uur geduurd om daar, gerekend vanaf het Provinciehuis aan het einde van de A12, te komen. Een stuk dat hemelsbreed nog geen kilometer lang is. De weg naar Het Spaanse Hof weten wij wel te vinden maar kennen niet alle wegversperringen die zijn aangelegd nadat wij uit Den Haag zijn vertrokken en vooral die k-Amsterdammertjes maken je wanhopig! Tja, dat Tomtom niet up-to-date was, was natuurlijk hubby zijn eigen schuld maar toch ben ik ben er maar niet over begonnen want er zat al een zenuwinzinking aan te komen in het chaotische stadsverkeer (wij zijn inmiddels provincialen en zijn dat helemaal niet meer gewend) plus de belabberd slecht aangegeven situaties die je onderweg tegenkomt. Hoe kun je nou als bezoeker weten dat een straat met paaltjes is afgesloten? Staat nergens aangegeven en als het wel staat aangegeven, kun je het niet snel genoeg zien door de enorme hoeveelheid borden die er staan en hangen en zomers geheel aan het oog worden onttrokken door bomen die vol in het blad zitten. Oh oh Den Haag, wat hebben ze toch met je gedaan?

Enfin, op de Laan – deze straat heet zo: Laan, meer niet – konden we de auto kwijt in de garage van vrienden, (luxe hoor midden in het centrum eigen parkeerplaatsen hebben) en na de koffie met gebak van Kelder zijn we op pad gegaan. Ik moet toegeven dat het grootste deel van mijn scepsis wegviel want onze vrienden, die Den Haag nooit hebben verlaten en dus met een puur Haagse blik hun stad bekijken, lieten ons toch een aantal markante punten in ’t Haagje zien! Ik wist natuurlijk niet dat er een Chinatown achter de Bijenkorf is gekomen met straatnaamborden in het Mandarijn en gevelversieringen zoals je die kent van de betere Chinese restaurants: veel draken, goud en rood. Ik wist ook niet wat het IJspaleis was. Ik dacht dat Florencia, de beroemdste Italiaanse ijssalon van Den Haag helemaal vernieuwd was en daarom zo werd genoemd maar het bleek te gaan om het nieuwe stadhuis. Dat is namelijk helemaal wit. Ja, Hagenezen hebben humor hoor! In de vroegere joodse wijk (bij Mouwes alles kosher) is op een kinderspeelplaats een monument geplaatst ter nagedachtenis aan joodse kinderen die daar voor de oorlog woonden maar de concentratiekampen niet hebben overleefd. Alle namen en leeftijden van die kinderen zijn te lezen. De oudste was 14 en de jongste 2 jaar. Gruwelijk. Dat hakte er even behoorlijk in en ik kreeg een brok in mijn keel maar dan weet je weer waarom je je bezint op 4 mei en geëmotioneerd twee minuten stil bent om 20.00 uur en daarna Het Wilhelmus hoort. Opdat met nooit vergeet!

Met straatjes en gevels heb ik iets, architectuur uit vervlogen tijden spreekt mij aan, de verhalen erachter ook en daarom kon ik mijn hart ophalen want mijn Haagse vriendin, ooit waren we buurmeisjes en liepen we bij elkaar de deur plat, wist over elke deur, huis, gevel, hofje of standbeeld iets te vertellen. Toen ik er woonde, heb ik zelden interesse gehad voor geveltjes, beelden of andere kunstzinnige uitingen maar toen ik ouder werd, kwam die interesse vanzelf en nu doe ik niets anders dan er naar kijken en alles vast te leggen met mijn camera. Oh oh Den Haag, wat heb je nog veel moois te bieden! Het Oude Stadhuis, ’t Goude Hooft, De Bonnetterie, De Passage, de Ridderzaal, Het Binnenhof, Het Buitenhof, Kneuterdijk, Lange Voorhout, Korte Voorhout, Lange Vijverberg, Korte Vijverberg, Koninklijke Schouwburg, Denneweg, Hotel Des Indes, Noordeinde, Paleis Noordeinde, Toernooiveld, Plein, Amaliastraat, Oranjestraat, Mauritskade, De Hofvijver, Prinsestraat. Allemaal prachtige gevels, al dan niet gerestaureerd, authentiek of een beetje gemoderniseerd, maar wat een juweeltjes! Ook in de wijk vlak achter de Prinsegracht, stikt het van de hofjes en arbeidershuisjes van vroeger, die veelal schitterende geveltjes hebben, versierd met items die in een lang vervlogen tijd in de mode waren en  waarvan de meeste een flinke opknapbeurt hebben gekregen. Wat is dat toch heerlijk om een bouwstijl-reis door de eeuwen heen te maken. Mijn fantasie maakt dan overuren en ik raak niet uitgekeken. Echt genieten is dat. Oh oh Den Haag…… je hebt er op sommige plekken een zooi van gemaakt maar wat zijn er nog prachtige façades, gebouwen, tuinen, hofjes en straatjes overgebleven! Wees er héél zuinig op en breek niet te snel iets af en denk altijd dat er zonder verleden geen heden is! Oh oh Den Haag……eens een Haagse altijd een Haagse. Ik voel me nog steeds een Hagenees. Ik heb het in het zuiden best naar mijn zin maar afkomst verloochent zich niet………… eg nie!

Kèk die aujefaah nâh…….. ’n âwe, getrâwe in De Haag!                                                                       haagse-ooievaar1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Beide foto’s zijn geleend van het internet.

 

EEN STAD IN REP EN ROER

Elke dag neemt mijn zoon de trein van 08.15 naar Eindhoven. Van huis naar station doet hij met de fiets. Vanochtend bleek hij een lekke band te hebben dus bracht ik hem met de auto. Dat is zo’n 7 minuten rijden. We gingen even voor achten van huis. Zodra we de brug over waren, zagen we dat de doorgaande weg was afgesloten. Er stonden militaire jeeps en een aantal militairen stond het verkeer te regelen. Regelen? Rechtdoor konden we niet, rechtsaf langs het kanaal is al 2 jaar wegens bouwwerkzaamheden afgesloten en dan blijft slechts linksaf over. Dus er hoefde echt niet met groot machtsvertoon verkeer geregeld te worden.
Voor ons stond een vrachtwagen, daarachter drie personenauto’s en wij waren de vierde. Na 200 meter stopte de vrachtwagen en wilde keren wat echter moeizaam ging want op de Singel is nauwelijks mogelijkheid tot keren. Het lukte de chauffeur na enig draaien en achteruit rijden toch om aan de andere kant van de weg te komen. Wij gingen er toen nog van uit dat de rest gewoon kon doorrijden maar de auto’s voor ons gingen ook keren en toen zagen wij dat de weg was afgesloten. Ook alle zijstraten, steegjes en toegangen tot parkeervakken: alles was afgesloten met dranghekken. Dat betekent dat alle toegangswegen naar het centrum en naar het station waren afgesloten. We gingen dus weer terug tot aan het punt waar de militairen het verkeer stonden te regelen en we zagen dat nog steeds alle verkeer naar links werd gestuurd. De hufters moeten toch weten dat die weg is afgesloten en anders zouden ze toch moeten zien dat alle verkeer terug komt rijden? Niet te geloven, wat een stompzinnigheid! Het stoplicht bij de brug stond op rood dus ik stopte. Een meter of acht voor ons stond een militair op de weg, met de rug naar ons toe. Op een gegeven moment draait hij zich om en maant mij te gaan rijden. Ik doe dat niet want het licht staat nog steeds op rood. Hij maant nog eens en maakt er woeste armgebaren bij maar ik verroer me niet, ik kijk wel uit want er staan allemaal camera’s en ik krijg de boete thuis. Dan komt hij op me aflopen en roept dat ik rijden móet. Nou jongeman, ik moet niets, jij bepaalt niet of ik de verkeerswet zonder meer mag overtreden, maar verder kwam het niet want het licht sprong op groen en ik reed weg en kwam toen nagenoeg op de plek terug waar ik woon. Inmiddels waren er 10 minuten verstreken maar als nu alles zou meezitten en ik iets meer gas gaf dan gewoonlijk, zou mijn zoon de trein nog halen. Maar zoals ik in het vorige blog al Schreef: Weert is een bijna onneembare vesting aan het worden en vandaag was dat alleen maar erger geworden. Ik scheurde via de ringbaan naar de andere kant van de stad, dook een straat in die uitkomt achter een straat die direct naast het station uitkomt en als ik daar 2 tellen zou stoppen, kon mijn zoon uit de auto springen en hoefde hij maar 20 meter te lopen en met een beetje mazzel zou hij op de seconde nauwkeurig de trein nog kunnen halen. Ik kan wel iets harder rijden dan gewoonlijk maar het moet natuurlijk niet te gek worden want boetes betalen voor verkeersovertredingen vind ik echt zonde van het geld. Ik stopte vlak bij het station voor een rood licht maar op dat moment horen we de trein aan komen denderen. Mijn zoon zei hardop geeveedee en ik zei iets van gelijke strekking. Uitstappen daar is niet mogelijk want voordat je dan bij het station bent, is de trein echt vertrokken. Groen!!! Ik geef gas, maak een sterke ruk naar rechts, mijn zoon heeft de deur al half open, hij vliegt eruit, knalt de deur achter zich dicht en rent naar het perron. Ik rij iets verder door en maak een draai in tegengestelde richting en moet dan wachten voor het stoplicht maar ik heb zicht op het perron. De trein rijdt net weg en ik denk “gelukkig, hij heeft het gehaald”. Dan is de trein uit het zicht en ik kijk weer naar het perron en daar zie ik mijn zoon staan. We maken oogcontact en hij spreidt zijn armen ten hemel en laat ze daarna moedeloos zakken. Hij zal nu de boemel moeten nemen maar dat betekent overstappen: ook dat nog! De Intercity had vertraging en arriveerde 6 minuten te laat (haalt de NS ooit haar doelstelling?) maar het mocht allemaal niet baten want vanwege het Koninklijke bezoek deed ik over een stukje waar ik gewoonlijk nauwelijks 7 minuten over doe, nu ruim 25 minuten. Sorry, maar dan krijg ik ongelooflijk de pest in. En wat ik echt niet te verteren vind, is dat een stel knullige militairen het verkeer regelt…… pardon, ontregelt want iedere automobilist wordt een straat ingestuurd die reeds afgesloten blijkt te zijn. Het was één grote chaos! Op dat soort bijgoochems ben je dus ook aangewezen als het oorlog is, nou, sta me bij!

Maar het kan nog gekker! Kennissen van ons wonen aan deze afgesloten singel. Zij hadden maanden geleden een vakantie geboekt met vertrekdatum 30 april. Nu wonen zij in een luxe appartement met inpandige garage maar luxe kan ook zijn nadelen hebben als je Koninklijk bezoek in je stad moet ontvangen. De bewoners van het appartementencomplex, die uiteraard allemaal een of meerdere auto’s hebben, werd te verstaan gegeven dat zij op 30 april hun auto niet naar buiten noch naar binnen mochten rijden. Zij moesten hun auto’s in de garage laten staan of zij moesten daags tevoren hun auto ergens parkeren buiten de route die de koninklijke familie gaat lopen. Maar ergens honderden meters verderop je auto parkeren, als er al ergens plek is, en de volgende ochtend met koffers lopen sjouwen naar je auto, is niet te doen voor wat oudere mensen en je kunt je ook afvragen of je dure nieuwe auto de volgende ochtend nog wel op die plaats staat! Kortom, ze hebben de reis omgeboekt en vertrokken op 29 april. De kosten zijn uiteraard voor eigen rekening. Het is volslagen mesjogge dat je als burger niet eens met je auto vanaf je eigen huis naar het vliegveld mag rijden omdat je in een gebied woont waar de Majesteit met haar gevolg gaat wandelen. Daar komt nog bij dat door of langs de straat waar mijn kennissen wonen, de Majesteit helemaal niet zou wandelen op 30 april.

Waarom zijn gemeenten altijd zo verrukt als de Oranjes in hun plaats Koninginnedag komen vieren? Het kost een vermogen terwijl de gemeenten eeuwig klagen dat er geen geld is en dat de burgers opnieuw extra duiten in het zakje moeten doen. Er worden gaten in de weg gerepareerd die er al meer dan 2 jaar zitten. Alle afgebladderde hekjes, paaltjes en muurtjes krijgen een lik verf. Mensen die aan de route wonen wordt gevraagd hun tuin een beetje op te vrolijken, op eigen kosten natuurlijk. De omgeving staat vol mobiele urinoirs, je zou bijna denken dat er alleen maar zeikerds naar Weert komen maar in het uitgaanscentrum staan nooit urinoirs terwijl het daar hard nodig is want als jongelui eenmaal 10 pils achter de kiezen hebben, moeten ze plassen en doen dat dan tegen een boom waarop ze meteen bekeurd worden voor het lieve sommetje van 40 euro. Oom agent staat er op te wachten, elk weekeinde opnieuw. Overigens hebben ze nooit tijd om een gestolen fiets op te sporen want dat heeft geen prioriteit. Kortom: Weert moest er voor de Koninklijke bezoekers uitzien als een mooie, groene, schone, blije, gulle gemeente terwijl de meeste inwoners weten dat een dergelijk predicaat schromelijk overdreven is!
Vandaag zagen we het geldverslindende en tot hysterische vormen aannemende sprookjeshuwelijk van de eeuw in Londen, morgen het geldverslindende bezoek van de Oranjes in Weert. De belastingbetaler laat zich weer eens flink te grazen nemen. Je zou toch spontaan republikein worden! Maar dat is een andere discussie!

Dit blog heb ik overgenomen van een oud weblog van mij maar waar ik geen toegang meer toe had om onduidelijke redenen en WordPress wilde niet helpen. Gisteravond zag ik tot mijn niet-geringe verbazing dat ik het weblog kon openen met mijn inloggegevens van Haagsche Bluf. Daarom laat ik dit blog na 5 1/2 jaar nog maar eens zien, zomaar voor de lol en omdat het destijds veel leuke reacties heeft opgeleverd 🙂

*****